Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets van me heb laten horen en er is in tussentijd van alles gebeurt. Ik probeer het een beetje kort te houden.
Allereerst waren er de kerstdagen in Colombia. Ik heb deze dagen doorgebracht met de mensen van de boottrip (Panama – Colombia). Er waren drie kookgraage mensen bereid om er een groot feestmaaltijd van te maken. Ik was lid van de afwasploeg.
Vervolgens ben ik na een tijdje gereisd te hebben met deze mensen alleen naar de hoofdstad, Bogota, gegaan. Het plan was oudjaarsavond in Calic (dit is de salsa hoofdstad van Colombia) te vieren, maar alle bussen richting de grens van Ecuador (daar waar Cali ligt) waren vol tot 5 januari. Erg vervelend aangezien Bogota niet echt mijn favourite city is. Beetje impulsief heb ik daarom het vliegtuig naar Lima, Peru , genomen om daar oud/nieuw te vieren. Die Peruvianen zijn knettergek en eindelijk kwam ik aan mijn salsatrekken!
Na een paar dagen niks doen (kater uitslapen) in deze te gevaarlijke hoofdstad van Peru moest ik maar eens verder gaan. Het werd Huacachina, een dorpje midden in de woestijn. Er wonen in totaal 40 mensen heb ik me laten vertellen door een local, of mijn spaans kan me in de steek laten in dit geval. In dit dorpje heb ik een buggy ride gedaan door de woestijn en verder heb ik er gezandboard.. rete gaaf!
Na drie dagen heb ik de engste busrit uit mijn leven genomen richting Cusco. Een week voordat ik vertrok waren er 40 mensen omgekomen tijdens deze tocht. Met vertrouwen ben ik begonnen en na ongeveer 17 uur kwam ik ongeschonden uit de strijd. Cusco is de stad waar iedereen naartoe gaat die de Machu Picchu wil gaan doen. Aangekomen heb ik de Inca-jungle-adventure-tour geboekt, dat moet wel avontuurlijk zijn met zo uitdagende naam! 
De eerste dag van de tour bestond uit mountainbiken vanaf 4000 meter hoogte, tering wat eng. De gids was na twee uur rijden iets te enthousiast en brak zijn arm. Gelukkig hadden we er twee (gidsen)! Ik heb na de vier uur durende tocht ietsie meer respect gekregen voor die lui van de Tour de France. Gekkenwerk! Verder was er nog een Braziliaanse stoere gozer, je kent ze wel, die jongens waarvan je eigen een beetje hoopt dat ze vallen. Juist voor mijn neus ging deze jongen net iets te hard vlak. Wederom ziekenhuismateriaal en klaar voor de eerste hulp van Martini!
´s Middags was het tijd voor een ander transportmiddel, we gingen raften. Val nu misschien in herhaling, maar tering wat eng! (voor iemand die niet zo van zwemmen houdt). Wederom rete gaaf. Iedere keer denk je; ¨die golf is toch veel te hoog!¨ maar dan komt het toch allemaal weer goed.
De tweede dag was er een acht uur durende hike gepland door Andes gebergten en Inca paden. Het einpunt was een natuurlijke hotspring in the middle of nada. Heerlijk chillen daar en vervolgens door naar een klein dorpje, Santa Maria, met zowaar iets wat lijkt op een discotheek. ´s Avonds waren we daar te vinden om de twee uitputtende dagen te vieren, oftewel na drie alcoholische versnaperingen kon iedereen worden weggedragen. Er zaten vier Colombianen in onze groep, dus het enige wat gedraaid werd was salsa, hoppa! Op gegeven moment was ik aan het dansen met een vrouw, maar na een paar minuten kwam iemand me vertellen dat haar man niet helemaal gecharmeerd was van de danspartij. De man, een heel grote Canadese meneer ala Winston Bogarde in het blanco, kwam op mij erg onsympathiek over. Canadezen zijn blijkbaar niet op de hoogte van het salsa gebeuren, dat het slechts een dans is. Wel komisch.
De volgende dag beetje brak begonnen en over Incatrail en spoor naar de eindbestemmig gelopen om ons voor te bereiden op de Machu Picchu. 3 uur opstaan, anderhalf uur de heuvel opgeklauterd. De reden dat we dit zo vroeg deden was omdat de eerste 300 mensen een kaartje krijgen voor de berg naast Machu. Het uitzicht van daar schijnt erg mooi te zijn als het weer een beetje meezit. Echter waren wij niet de enigen met de intensie de eerste te zijn, dus de trip omhoog leek meer op een wedstrijd. En laat ik die dag nou net griep krijgen en me beroerd voelen. Maar dankzij mijn fantastische conditie die ik bij Groen- Geel heb opgebouwd :p werd ik 150ste. Toch een aardige score. Machu Picchu trekt per dag zo een 3000 bezoekers en juist de dag dat ik er was was het voor alle mensen woonachtend in Cusco gratis. Gezelligheid! Eenmaal binnen was het weer niet met ons. Droog maar door de wolken en mist niets te zien van het hele gebeuren. De gids, Alfredo, vertelde ons geduld te hebben en in de tussentijd gaf hij ons les over de Incas. Na een uurtje scheen de zon en ontwakte Machu Pichu uit zijn slaap. Wat een uitzicht! (zie fotos) Na wat uurtjes te hebben rondgelopen, bus en trein gepakt om terug te gaan naar Cusco. Heerlijk slapen!
Zoals altijd eindig ik weer met een Spanse zin:
¡Estoy listo con el arroz y el pollo!
Excuses voor taalfouten, het toetsenbord werkt niet echt mee…!!!!
Amigos!
Even een korte update zo voor de dias festivos (feestdagen). Iedereen lekker ingesneeuwd? Ben zelfs een beetje jaloers op jullie, want hoelang is het wel niet geleden dat we ECHT een witte kerst hebben gehad? Het enige witte poeder wat hier in Colombia uit de lucht schijnt te vallen is cocaine. Waar je ook maar komt op straat, in een restaurant en zelfs bij de receptie van je hostel, overal kunnen de Colombianen voorzien in de behoeften van de ¨toerist¨. Inderdaad, het klopt wat ze zeggen over dit land; drugs, grote memmen en aardige mensen. De vrouwen denken allemaal dat de laatste mode linea directa uit heel vieze ranzige porno komt. (Wietse, pak dat vliegtuig man! :p :p!!)
Zoals in het vorige bericht te lezen was, ben ik met een zeilboot in Colombia terecht gekomen. Dit was een fantastische ervaring! Zes dagen zonder douche, te weinig eten, een kapitein die beetje te veel dronk (eigenlijk hoort dit bij een Amerikaanse kapitein), te weinig slaapplaatsen aan boord en twee volledige dagen overtocht door open zee met golven waar de film ¨The perfect storm¨ U tegen zegt!!
De eerste nacht was het voor 70 procent van de mensen aan boord direct raak, kotsen en valium!! De tweede dag was als een achtergrond van een nieuwe windows computer. We zijn aan wal gegaan bij wat eilanden tussen Panama en Colombia. Deze San Blas eilanden zijn de mooiste eilanden / stranden die ik ooit heb gezien, ook al komt Schiermonnikoog op een goede tweede plek! We hebben onderweg zelfs een haai gevangen en diezelfde dag verorbeerd, jammie (zie fotos). De derde dag heeft de kapitein, Dennis, ons naar een onbewoond eiland gebracht en ons vervolgens ¨vergeten¨ op te halen. Een paar uur vastzitten op een eiland is prima, maar op gegeven moment valt er echt niets meer te beleven (snel verwend, die luie toeristen!). Helemaal als het donker wordt. Op geven moment zijn de kokosnoten op en kun je alleen een beetje luieren. Na de derde nacht begon de tocht over open water, oftewel geen huilen, maar kotsen met de pet op! Enige hoogtepunten tussen slapen door waren het vangen van een behoorlijke vis (Mathijs, zo eentje hebbie nog nooit gevangen en trouwens Jarno, wachten jullie op mij met verjaardagscadeau van Mathijs? 
(Waddenzeevissen), en het zien van dolfijnen die met ons mee wilden liften. Na nacht vier kreeg ik zelfs zeebenen, waardoor het genieten was aan boord met voorzichtig wat biertjes, niet te gek anders begint alle ellende van voor af aan! Alle ups and downs hebben deze trip wel tot een… bijzondere… (ja dat is het goede woord) ervaring gemaakt.
Ik wens jullie allen een feliz navidad en een prospero año!!! En natuurlijk zal ik deze keer de Spaans sprekenden niet vergeten:
Hola amigos!
Het is alweer een tijdje geleden dat we een berichtje hebben achtergelaten, maar er is in de tussentijd van alles gebeurd. In Granada, Nicaragua, hebben Auke en ik besloten solo verder te gaan. Voordat er een enorme bom gaat ontploffen kun je maar beter ingrijpen .. Alleen reizen is gewoon beter, want je kan lekker doen wat je wilt zonder rekening te houden met anderen. Dit besluit is geheel in vrede genomen en er is geen bloed vergoten… Nadien zijn we met een groepje naar een salsa tent gegaan om bier te drinken! Deze beslissing heeft echter wel gevolgen voor de site. De aanfluiting van de week komt bij deze te vervallen. Ik heb namelijk geen idee hoe ik een andere pagina aanmaak, dus Mathijs bedankt voor de bijdrage en ik laat je bericht onder mijn verhalen staan..
Omdat ik het weekend erop jarig was, ben ik als eerste op pad gegaan richting Isla de Ometepe (aanrader van Nynke). Isla de Ome(peter) is gelegen in een groot meer en is ontstaan uit twee vulkanen. Samen met een drie Duitse meiden en twee Nederlandse jongens hebben we daar bij aankomst mijn verjaardag gevierd in een heeeuuul klein dorpje, Finca de Magdalena (twee huizen). De volgende ochtend zijn we (NLse jongens, Bram en Peter en ik) zonder gids (!?!), waren iets te laat voor een gids, de vulkaan op geklauterd. …en ach, wat kon ons nou gebeuren.. het is slechts een pad naar boven en weer naar beneden. Na drie uur up-the-hill was er niet bepaald het uitzicht wat we verwacht hadden, de vulkaan was omringt door wolken. Na wat mieren-zoete-snoepjes die andere Peter had meegenomen waren we weer op volle sterkte, klaar om de tocht naar beneden te beginnen. Enthousiast als jonge honden, maakten we vrij vroeg in de afdaling een cruciale fout. Oftewel, je komt bijna aan de andere kant van de vulkaan uit.
Na zeven uur lopen, zonder water en eten waren we er wel een beetje klaar mee. Uiteindelijk zijn we van het pad af gegaan omdat we muziek hoorden. Met maar een doel voor ogen, dwars door de jungle, een bananenplantage, overal mieren, teken, waren we aangekomen bij een Belg met zijn eigen ecotoerisme park achtig iets. We kregen wat water, maar verder was die kloot te beroerd om ons iets verder te helpen. Ik zeg: we beginnen een oorlog tegen die Belgen! Maargoed, om een te lang verhaal niet nog langer te maken. Deze bijna dood ervaring maakte mijn verjaardag als eentje om nooit te vergeten!
Na vijf dagen op het eiland, was het wel mooi geweest. Het enige probleem was dat ik richting Costa Rica wilde en de boot maar twee keer per week gaat. Niemand in het stadje Altagracia, waar ik zowaar de enige toerist was, kon mij vertellen hoelaat de boot zou gaan vertrekken. Ik besloot de gok te nemen en richting Puerto de Altagracia te lopen. Aangekomen bij de “haven” was daar alleen Jaime, de guard van de haven. Ik had nog behoorlijk wat brood en fanta bij me dus gingen we samen lunchen. De man was zo dankbaar en aangezien ik nog vijf uur moest wachten op de boot, ging hij met me de jungle in om papaya te zoeken en te eten. Op gegeven moment kwam zijn neef nog om de hoek kijken en die bood me zijn zus aan. Dit leek me echter geen goed idee. De beste jongen zag mij wel zitten als zwager :p. Na wat uurtjes gekletst te hebben met ze (handen en voeten en Spaans wordt al beter) kwamen er wat anderen binnen druppelen. Alleen mochten zij niet binnen het terrein komen. Verder moesten ze allemaal extra betalen voor de backpack. Aangezien ik vrienden was geworden met de guard had ik allerlei priveleges en hoefte ik niks te betalen en mocht ik toen het begon te regenen wel op het terrein blijven. Maak vrienden in hogere kringen :p
Ik had met een Tsjech en een Duitse gozer afgesproken om de boot naar Costa Rica te pakken en daarmee de grens te paseren. Na 24 uur, boot- boot – bus – bus waren we aangekomen in La Fortuna, Costa Rica. Tering duur(!!) en VEEEEEL te veel Amerikanen. In de bus ontmoette ik drie Australische en een Engelse gozer waarmee ik verder ging reizen. In La Fortuna hebben we de hotsprings bezocht (zwembad met water van de vulkaan ofzoiets, soort natuurlijke bron) en daarna zijn we direct met de jeep-boot-jeep naar naar Monteverde gegaan (hoog in de bergen, muy frio). Daar hebben we echt een te gekke canopy tour gedaan. Een canopy is een tour door jungle en de enige manier van transport is met enorme kabels die wel tot 150 meter hoogte reiken (Zie fotos). De snelheid kan wel oplopen tot 50km, ligt een beetje aan je gewicht :s. De laatste en meest heftige kabelbaan was 1km lang en 150 meter hoog. Deze kon je op de “extreme”- en op de normale manier doen. De extreme heet de superman en als je door de lucht gaat met je handen naast je lichaam voel je je ook echt superman! Echt heeel gaaf!
De volgende ochtend was het weer tijd om te vluchten uit Costa Rica, want ik had in vijf dagen al meer uitgegeven dan bijna twee weken Nicaragua (!!!??). Dus samen met de andere hebben we een bus genomen naar San Jose (vijf uur) en van daaruit een bus naar Panama City (16uur). De grens is heerlijk lachwekkend, want er staan meer dan 150 mensen die een stempel moeten hebben. Natuurlijk is er slechts een douanebeambte die op zijn Centraal Amerikaanse manier (sloom, ongeinteresseerd, werkeloos en lui) zijn werk uitvoert. Prima… accepteren… er was een supermarkt om de hoek, dus zijn we met een groep bier gaan drinken. Je moet er toch wat van maken. Verder hebben we met deze groep besloten om de boottocht van Panama City naar Colombia te doen (vijf dagen met een zeilboot). De plannen zijn al zo ver, dat we kerst in Cartagena gaan vieren! In Panama City kwamen we aan de praat met een Amerikaanse kerel die een eigen zeiljacht heeft en die ons die kant op wil brengen met stops op de San Blas eilanden (rond Panama aan de kust).
Verder heb ik in Panama City een laptop gekocht. Ieder hostel heeft wifi internet wat heel erg handig is! Het typen van dit bericht is een van de eerste acties ermee.
Beste Auke en Peter,
Jullie waren nog maar net weg en ik las al een bericht dat mijn wereld deed instorten:
‘Omgekochte wedstrijden in Jupiler League’
Chinese bendes in Amsterdam en Rotterdam hebben voetballers van clubs uit de Nederlandse eerste divisie omgekocht om wedstrijden te beïnvloeden. Dat beweert de Canadese onderzoeksjournalist Declan Hill, zo meldt De Volkskrant vrijdag.
Hill baseert zich op basis van gesprekken met mensen uit de Aziatische gokwereld. Volgens Hill gaat het om laag geklasseerde teams in de eerste divisie. Die zouden de afgelopen weken uitwedstrijden volgens afspraak met ruime cijfers hebben verloren, zo vertelde een bron uit Singapore hem vorige week.
De Europese voetbalunie hoopt volgende maand de uitkomsten te presenteren van het, naar eigen zeggen, grootste onderzoek naar omkoping in het voetbal. Ongeveer veertig verdachte wedstrijden uit nationale en internationale competities zijn in dat kader onderzocht.
Mochten jullie de link nog niet gelegd hebben, hier even een overzicht:
-28 augustus: Haarlem - Emmen 4-0
-18 september: Telstar - Emmen 4-1
-9 oktober: Dordrecht - Emmen 5-0
-18 oktober: Volendam - Emmen 6-0
Inderdaad lieve Peter en Auke, in Mexico doen ze waarschijnlijk niks anders, maar corruptie heeft ook het veilig gewaande Drenthe bereikt. Het gepassioneerde meeleven van mij 1 keer in de 2 weken op de tribune van de Meerdijk is voor niks geweest. Ik voel me als een man die er na 15 jaar huwelijk achter komt dat zijn brave vrouw vreemd gaat. En niet zo maar vreemd gaan, nee, zich compleet heeft laten uitwonen door groepen Ghanezen, sm-dwergen en berggeiten en ze het nu op dvd uit gaat brengen. Zoiets… ik voel me leeg….
Misschien zou er ooit een dag kunnen zijn dat ik, na veel therapie, hier overheen zou kunnen komen, als dit het enige was. Maar het ergste komt nog……IK HEB ER NIKS AAN VERDIEND!
Elke week speur ik namelijk op Unibet naar buitenkansjes om mijn geld op in te zetten. AZ zou wel winnen van Luik, Uruguay van Argentinië, Ajax van PSV…het heeft me allemaal steeds geld gekost, terwijl de oplossing zo dicht bij was: Al mijn geld op grote uitnederlagen van FC Emmen. Ze hadden mij als trouwe supporter hierin moeten betrekken.
Ergens hoop ik ook wel dat het waar is, dan zou er namelijk nog hoop zijn op verbetering. Ik zou als voetballers anders eens heel serieus aan een carrière-switch gaan denken als ik zo hard zou falen dat de buitenwereld geen andere conclusie kan trekken dan dat ik omgekocht zou zijn. Het is denk ik een beetje hetzelfde gevoel als toen ik met beachvolleybal in een pauze besloot eens een keer geen bier te drinken om beter te presteren. Om direct in de eerstvolgende wedstrijd van mijn tegenstanders te horen te krijgen dat ik beter niet had kunnen zuipen, dat ik dan niet zo slecht gespeeld zou hebben.
Hoe gaat zo’n omkoping in zijn werk vraag ik me ook af. Is er ooit een chinees, chinees eten komen brengen bij de selectie met een briefje erbij waar alvast de gewilde einduitslag van Emmen zijn volgende uitwedstrijd op staat. In mijn hoofd zie ik al allemaal gangsterfilm scènes voor me, waarbij Valgaeren en Stroeve in een rokerige kelder van een Chinees restaurant met de Black Dragon Triad ofzo onderhandelen over de prijs.
En wat zou die prijs zijn? Of zouden ze gewoon gratis eten kunnen halen bij de afhaalchinees? Dat Guus de Vries binnen komt op zondagavond bij de Daxin: ‘1 keer nummertje 15 en 2 keer nummertje 23, Chao’. En dan een knipoog geeft en Chao hem zij bestelling meegeeft zonder te hoeven te betalen.
Maar het aller-leukste lijkt me het als ze het 1 iemand in de selectie niet hebben vertelt van de omkoping. Dat die zich helemaal de pleuris rent tijdens de wedstrijd om alle gaten dicht te lopen die zijn medespelers laten vallen en altijd ziekenhuis-ballen aangespeeld krijgt op zijn verkeerde been. En dan na afloop met zijn allen tegen hen zeggen dat hij niet zo hard moet falen, om vervolgens je geld in ontvangst te nemen. Op 1 of andere manier denk ik direct aan Valgaeren als geschikt slachtoffer, ik weet ook niet waarom….
Ik lees net het bericht dat Leonardo ‘2’ bij Emmen op proef is. Ik geef hem groot gelijk. In plaats van op het einde van je carrière nog in Quatar te gaan voetballen voor veel geld kan je nu ook naar Emmen om nog wat extra te verdienen d.m.v. omkoping. Davids zal zich binnenkort ook wel melden.
Dus Peter en Auke, als jullie de komende maanden nog wat extra geld willen verdienen voor jullie trip zou ik als ik jullie was al jullie peso’s even bij elkaar schrapen en even naar www.bwin.nl gaan of de plaatselijke bookmaker en de odds bij de uitwedstrijden van Emmen gaan bekijken. FC Oss – Emmen 4-0 staat 1 op 34….graag gedaan.
Groeten,
Mathijs
De aanfluiting van de week is bedoeld voor mensen die iets kwijt willen aan het grote publiek.
Verder komen Wietse en Mathijs met voor hen geschikte onderwerpen verpakt in een maandelijks terugkomende column..
Dus Wietse en Mathijs, we verwachten binnenkort een verhaal in onze mailbox, die wij dan rapido online zetten.
PS. Andere gegadigden zijn uiteraard welkom.
