Peter’s hot travel stories vindt u hierrrr….

Auke’s reisadventures hierrrr….

Na weer afgezet te zijn bij de grens, twee lekker taxibanden en 5 uur van onze kostbare tijd kwamen wij aan in Santa Elena/Flores. Na een leuke avond aan het water (Flores is een schiereiland) besloot Peter om 3 dagen ziek te worden. Na een bezoekje aan iets wat zichzelf huisarts durft te noemen, veel slapen en twee dikke anti-boitica spuiten (im aars) was Peters brakke lichaam weer in staat om een aantal uren in de bus te zitten. Auke was na 3 dagen ook wel klaar met het eiland (100 bij 100 meter).

De volgende hotspot die wij vereerden met ons beozek was Antigua. Bij aankomst heeft Peter even mam Philips gefeliciteerd. Toevallig konden we een uur later mee met een tocht naar de vukaan Pacaya. Deze vulkaan is nog steeds actief.

In bepaalde stukken is het loeiheet en zie je Lava stromen.Heel vet!

Na nog een dag chillenmet de nodige drankjes waren wij ¨cultuur barbaren¨ wel weer verveeld in dit historische dorpje. Ook hier was het laagseizoen nog volop in gang, waardoor de discotheken slechts gevuld zijn met een klein aantal locals. Met andere woorden: Vamos a la playa!: El Salvador here we come!

El Salvador staat bekend om zijn guns, oud- guerillas en zijn surfstranden, drie dingen waar wij eigenlijk niets mee hebben. We ons daarom ook als luite Nederlanders gedragen, wat ons uitermate goed beviel. Auke heeft samen met een Japanner een poging gedaan om op een board te blijven staan met als resultaat; een reddingsactie van zichzelf, de Japanner en een te dikke verzuipende local. Geen aanrader! Bijkomend voordeel de dankbaarheid van die local die ons biertjes aanbood. Diezelfde avond werden we vergezeld door een te rijke Colombiaan, die maar bleef betalen voor de live verzoek nummertjes en tevens het vrouwelijk schoon. Na een tijdje bleek het saldo niet toereikend waardoor de blanke billetjes van Auke een goedkopere oplossing leken. Helaas liefde moet van twee kanten komen. Na veel luieren, een poging tot vissen inLa Libertad (met ons eigen gereedschap) zijn we vertrokken naar de hoofdstad, San Salvador.

San Salvador: lelijk, vies, druk, rommel, bussen die spontaan omkeren, kortom weg hier! ´s nachts de bus naar Nicaragua! Zoals iedereen weet is in Honduras alles Harrie-in-de-warrie, dus ook twee keer de grens overgang. Lang wachten en overstappen op andere bussen. na 12uur van reizen kwamen we ook heerlijk aan in León, Nicaragua. Een lekker levend stadje dat niet alleen leeft van het uitbuiten van toeristen. Op moment van schrijven van dit stukje zitten we er nog steeds (6 dagen later). Behalve veel eten, onze biertjes drinken en relaxen, hebben we ook een fantastische 2daagse hike tocht gedaan. De eerste dag bestond uit 10 uur lopen naar twee vulkanen, Cerro Negro en El Hoyo. Cerro Negro rookte er nog flink op los. ¿Wisten jullie dat zwavel ruikt naar rotte eieren? Cerro Negro wordt ook wel de zwarte woestijn genoemd (zie pics). Het duurde twee uur om boven te komen, naar beneden was echter maar 10 minuten, omdat we het rennend door vulkaan gruis deden. Heeeeel vet! De tweede vulkaan was meer begroeid, maar niet minder zwaar. Op de berg aangekomen en hebben we genoten van het uitzicht op het meer Managua en hebben we de tenten opgezet in een krater.

De tweede dag begon iets minder leuk voor Auke. Spetter de spetter was back in de game. Wat niet handig is bij een 4 uur durende afdaling naar een kratermeer, Assososca. Gelukkig werkte de diarree-remmers die na vier keer spetteren en twee heeeeuuul lange uren! Na twee dagen vies zweten was de verkoeling van het meertje meer dan welkom. ´s avonds voor het eerst ECHT op stap geweest met wat Duitsers, een Colombiaan, Zwitsers, Australische en twee locals, erg leuk!!

We eindigen zoals gewoonlijk met een spreuk;

Quisiera una cinta para está camara de video!

Toen ene Jesus Christus uitgepoept werd in één of andere voederbak, waren de Mayas al geruime tijd in staat om gigantisch indrukwekkende gebouwen/tempels te bouwen (70 meter hoog). Deze hebben wij dan ook vol bewondering aanschouwd en beklommen.

Na twee weken vakantie werd het wel eens tijd voor een echte beach-day. We hadden immers nog geen witte korrel zand of een blauwe zee gezien. Duzzzz: De nachtbus naar Tulum aan zee! Toen we na 11 uur slapen in de bus ’s ochtends aankwamen zijn we, na het droppen van onze tas in het hostel, direct doorgegaan naar het strand.  Restultaat: Een heerlijk dagje aan het strand met als gevolg 2 vierkante meter nieuwe huid! Immers, insmeren is toch niet nodig?

Na enkele dagen socializen in het hostel met de nodige biertjes, mountainbiken richting ruines en de grand cenote (Grot met helder water) werd het tijd voor de eerste grensovergand: Belize!

Tjaa.. Wat konden we verwachten? Gewoon chill, of in je onderbroekje gefoullieerd worden door een hele dikke neger met 1 handschoentje? Het viel gelukkig mee. We hoefden alleen 20 dollar te betalen om het land te mogen verlaten.

In Belize verbleven we in het dorpje “Orange Walk” (uurtje van de grens). Hier zijn we een nachtje gebleven om een boottocht naar Lamanai (Maya ruines) te kunnen doen. Tijdens de boottocht door de jungle kwamen we spider monkeys tegen, die naast heeeul lief ook erg brutaal bleken op het moment dat onze bootsman 2 banaantjes liet zien. Voordat we het doorhadden zaten ze naast ons in de boot en konden we ze aanraken en aaien. He laatste kwartier van de boottocht begon het te regen, waardoor we nat aan de wandeltoch naar de ruines begonnen. De tempels waren wederom erg mooi. Tijdens onze hike werden we vergezeld door familie brulaap.  Ook liet de toukan zich hier voor het eerst fotograferen. Verder hebben we een krokodil en wat vogels gezien.

De volgende dag zijn we via Belize city naar de grens an Belive/Guatamala gereisd: San Ignasio. Hier hebbenw e twee nachtjes geslapen zodat we een iets te dure tour konden doen: Offergrotten van de Mayas. Veel oude potjes en pannetjes (2000 jaar oud, we konden ze zo meenemen of kapot maken als we zouden willen) en heel indrukwekkend: Maya skeletten van Maya die aan de goden zijn geofferd.

Morgen lekker naar Guatamala. Lekker cheap ass rice and beans en heeuul heeul veuul chicken (denken we).

We sluiten wederom af met een relevante spreuk:”Porque me mira si no sacas a bailar?”

Ps. Hebben jullie de aanfluiting van de week al wel gelezen?

Ps2: Jullie weten toch wel dat iedereen uitgenodigd is om een nieuwe aanfluiting van de week te schrijven? Alles wat jij wilt, op onze site! Just mail us your story!

Ps3: Er staan heel veul foto’s online. Ook alle foto’s van de camera van Peter

Tja, daar sta je dan.. 1,5 uur reizen vanaf Mexico-city. Zoals gepland: Totaal onvoorbereid, 15 kilo reisbagage en nul Spaanse bagage. Duzzz… The moment of truth: gaan we Spaanse les nemen of niet? Beide natuurlijk net zoveel zin in les als de hoeveelheid Spaanse kennis: nul. Maarja, een beetje Spaanse les kon natuurlijk wel eens bruikbaar zijn! Na lang brainstormen werden 2 weken al gauw 1 week, 4 dagen en uiteindelijk 2 x 4 uur. Meer dan genoeg voor deze twee talentjes. ¨Wij zijn immers toch jongens van de praktijk!¨

Naast de 4 uur les per dag hebben we natuurlijk niet stil gezeten. We hebben deze 2 dagen 2 mooie natuurparken bezocht. Na de cursus wilden we verder reizen. Op advies van onze wulpse, net iets te oude Mexicaane lerares zijn we nog een dagje extra gebleven om de dorpjes Coatepec en Xico (ten zuiden van Xalapa) te bezoeken. Coatepec staat bekend om zijn geweldige koffie. Onze darmpjes waren alles behalve hersteld van de tortillas uit Mexico City, maar deze goddelijke koffie konden wij toch niet aan ons voorbij laten gaan: knor knor. Ook hebben we in Coatepec de ¨Snake-hill¨ beklommen.Vanaf deze heuvel had hadden we een vet uitzicht over de stad en de omgeving.

In Coatepec zijn we wederom in een gammele, locale kippenbus gestapt (zonder kippen weliswaar) naar Xico. Na een toch van 3 km door bananenplantages, waar wij 10 km over deden en we 38 mensen moesten vragen naar de goede route, hadden we de waterval gevonden: A view to kill - see pics! Dit heerlijke pure schone water hebben wij uiteraard even goed bevuild met onze zwetende vieze lichamen.

Dezelfde avond zijn we voldaan in de bus naar Veracruz gestapt. Deze touristische badplaats c.q. havenstad (zonder touristen) vonden wij, naast een groot aquarium met haaien, niet heel fantastisch. Daarom zijn we diezelfde dag naar San Andres Tuxtla vertrokken.

Na aankomst in dit daldorpje, ´s avonds laat, kwamen wij klaarblijkelijk vrij verdwaasd over volgens twee missionarisen van onze lieve heer. Zij zagen in ons hun goede daad van de dag en brachten ons veilig en wel naar ons hotel. Na hun advies om na 21.00 uur niet meer naar buiten te gaan, zijn we om 22 uur in het dorpje opzoek gegaan naar een Corona: En God zag dat het goed was.

Omdat wij maar niet genoeg konden krijgen van cascaras (watervallen) zijn we de volgende ochtend naar het dorpje Del Salto de Eyipantla gegaan om er eentje te bekijken van 40meter breed en 80meter hoog (zie pics). Die dag hebben we verder alleen gerelaxd en ons klaargemaakt voor de tocht naar de vulkaan; San Martin.

Het enige wat we tot onze beschikking hadden was een naam van een gids in een gehuchtje 10x kleiner dan Annerveensche Kanaal. We hadden natuurlijk de vieze tourist kunnen uithangen en voor veel te veel geld een taxi kunnen nemen naar Ruiz Cortinuez (het gehuchtje), maar dat was ons natuurlijk niet avontuurlijk genoeg. Via de ¨officina touristico¨ hadden we gehoord dat er ergens in San Andres Tuxtla ¨el piratos¨ waren die je voor het luttige bedrag van 15 pesos (75cent) die kant op wilden brengen. Na de gebruikelijke vragenronde bij 18 Mexicanen is het ons gelukt de vertrekplek te vinden. Hier aangekomen kwamen we een Frans sprekend meisje, woonachtend in Zwitserland met Keniaanse roots uit Canada (de 2de gespotte donkere medemens en tevens de 2de tourist die we zijn tegengekomen) en een Mexicaanse vrouw met kind tegen. Zij stelden voor een taxi te nemen, wat wij uiteraard prima vonden.

Aangekomen in Ruiz Cortinuez bleek onze nieuwe vriendin iets meer queso te hebben gegeten van de Spaanse taal. Ze legde ons uit dat 2 kleine meisjes (11 en 14 jaar) ons ¨eventjes¨ naar onze slaapplaats zouden brengen. … Nou… dat hebben we geweten! Na een jungle-wandeling up the hill van 2,5 uur met backpack en zonder water, zijn we aangekomen bij iets met een dak en heeel veeul koeienpoep. Toch niet de meest ideale slaapplek. Gelukkig was onze gids, David Gonzalez ter plaatse. Hij heeft ons gastvrij ontvangen. De combinatie verse koeienmelk, oploskoffie en heeel veeul suiker is FANTASTISCH! Zo fantastisch dat Auke inmiddels zijn eigen koe heeft gekocht via marktplaats: afleveradres Zuidlaren!

Het lieve gezinshoofd heeft ons laten zien hoe verse kaas te maken en hoe fruitsoorten te kweken in de jungle. Ook legde hij ons met handen en voeten uit dat het totaal zinloos was om onze backpacks hiernaar toe te sjouwen. Deze hebben wij die avond namelijk in de jeep mee terug genomen naar het dorpje waar een warme maaltijd voor ons klaarstond, bereidt door oma van 250 kilo. Heeel lief! We mochten blijven slapen bij het gezin, Auke op de grond, Peter op een maïstafel.

De volgende dag dachten we ons enorm verslapen te hebben. De avond ervoor waren we namelijk zo moe dat we niet eens nagedacht hebben over een wekker. We hadden echter gelukt! We hadden geen rekening gehouden met het feit dat in deze periode de klok 1 uurtje terug moest óf we hebben al die tijd 1uur vooruit geleefd! We hebben nog steeds geen idee!!

Dit is een goed moment om in te gaan op Peters lievelingseten: Tortillas! Dit lekkernij wordt overal in Mexico tijdens elke maaltijd genuttigd. Zoals altijd waren wij weer onvoorbereid, zonder eten, begonnen aan deze tocht. M.a.w. Philips had geen keuze!

De lange jungletocht was Fantastisch, al dachten onze ¨músculos¨ daar wel eens anders over. Na een tocht van 5,5 uur up the hill, waren we doodop en hadden zelfs moeite om een rechtstuk over de kraterwand te lopen. De tocht naar beneden was gelukkig slechts 4 uur! Een slopend maar indrukwekkend weekend! Kosten 15 Euro p.p.

Vond je dit verhaal te lang? ¡Mala suerte!

We eindigen wederom met een gerelateerde spreuk:

¡La habitación es muy ruidosa!

- British Airways Grolsch EN Heineken aan boord heeft, GRATIS.

- Corona ook heerlijk is na 20 uur reizen (viajar).

- Het geen overbodige luxe is om van te voren een hostel te regelen, dankje Auke.

- Mexico city de grootste maar ook lelijkste stink-stad van de wereld is.

- Je daar niemand kan vertrouwen. Ook geen vriendelijke obers (camereros) van het plaatselijke chille balkonnetje, die je een fantastishe avond bezorgen op niet-toeristische locaties, maar toch stiekum vertrekken zonder de rekening te betalen…. zucht. (Maargoed, genaaid worden voor 10 euro is te overzien)

- Mexicanen vies, dik en lelijk zijn… zowel mannen, vrouwen als honden.

- Dat Mexico stad wel een mooi (bonito) historische binnenstad heeft.

- Je hier vooral niet alles moet eten! (Tengo diarrea, Peter)(Tengo la regla, Auke)

- Het inderdaad slim is om van te voren je niet te laten uitzuigen door een taalschool, maar het EL CHEAPO te regelen in Xalapa zelf.

- Steden zijn leuk, maar ons hartje ligt vooral bij natuurschoon ipv steden. We gaan dus snel vertrekken naar eerst de mooie stranden en vervolgens de Maya-indianen in Palenque.

We eindigen ieder bericht met een wijze Spaanse spreuk (De foto´s komen later):

                                                                       ¿Dónde puedo cambiar esta bombona?

Deze site is bedoeld om jullie kneiter jaloers te maken. Wij kunnen er oprecht van genieten als wij met onze desperados met dertig graden op het strand liggen, terwijl jullie:

a)      hard aan het werk zijn.
b)      tentamens aan het verprutsen zijn.
c)      studievertraging aan het oplopen zijn.
d)      je doodturen op de nummer één positie bij coach-van-het-jaar, terwijl de winaar toch al bekend is .
e)      met de vriendin op de bank zitten.
f)       de volgende niets-zeggende Nicolaasgroep vergadering houden.
g)      met kerst opgezadeld zijn met allerlei verplichtingen.
h)      zonder Peter in de Negende cirkel staan.
i)       diep in het glazen oog van de dood (RIP) kijken.
j)       de Mexicaanse griep hebben.
k)      wegkwijnen in de allerdaagse beslommeringen.

Maargoed… we zullen ophouden met deze opsomming van waarheden. We zullen hier onze avonturen (zo kort mogelijk) aan de wereld kenbaar maken.

Geniet!